18 เดือนแห่งความโดดเดี่ยวของ กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ

เล่ากันว่าในช่วงปี 1964 เขาเกิดอาการเขียนไม่ออกอยู่เป็นปี

จนกระทั่งในปี 1965 ระหว่างขับรถจากมหานครเม็กซิโกไปยังเมืองอากาปูลโก ความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับตำนานของตระกูลและบรรดาเรื่องราวสุดแสนมหัศจรรย์ที่ยายของเขาเคยขับกล่อมเล่าขานให้ฟังเป็นประจำในท่วงทำนองและลีลาเนิบนาบ ด้วยสีหน้าอันเฉยเมย พลันผุดบังเกิดขึ้นในใจของการเซีย มาร์เกซ

เขาค้นพบแล้วว่านวนิยายเล่มต่อไปจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร และเขาจะเขียนมันอย่างไร

เขาใช้เวลา 18 เดือนขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน นั่งเขียนต้นฉบับนวนิยายที่ต่อมาได้รับการสดุดีว่าเป็นมหากาพย์แห่งวรรณกรรมละตินอเมริกัน คือเพชรน้ำงามของบรรณพิภพแห่งศตวรรษที่ 20 คือธงนำที่ทำให้วรรณกรรมแนวสัจนิยมมหัศจรรย์โดดเด่นในสายตาคนทั้งโลก

นวนิยายเล่มนั้นก็คือ หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว

(จาก “สัจนิยมมหัศจรรย์ ในงานของ กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ, โทนี มอร์ริสัน และวรรณกรรมไทย” โดย ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์)

ใครที่จัด “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” ไว้ในชั้นหนังสือเล่มโปรด ต้องชอบเรื่องเล่าทำนองนี้แน่ๆ