อุทิศ เหมะมูล ทำอะไรบ้างเมื่อเขียนไม่ออก

1. หันหน้าออกจากโน้ตบุ๊ก จุดบุหรี่สูบสักตัว กินกาแฟชืดๆ แล้วแขวนสายตาไว้กับทิวทัศน์นอกระเบียงห้อง มองต้นไม้โยก ลมโบกไหว ดูกระรอกไต่สายไฟ ถ้าเขียนไม่ออกเพราะถูกเค้นมากเกินไปจากกรอบจอภาพว่างเปล่า หันไปทิ้งสายตาไว้กับกรอบภาพที่ใหญ่กว่านอกระเบียงสักครู่จะรู้สึกดีขึ้น

2. ลงไปวิ่งบนลู่วิ่งที่ห้องออกกำลังกายสักหนึ่งชั่วโมง เขียนหนังสือเป็นงานนั่งติดที่และร่างกายเครียดเกร็งไปทั้งตัวมาก คุณไม่รู้หรอกว่าตัวเองเกร็งมือ เท้า และตัวและไหล่ขนาดไหนระหว่างเขียน การออกกำลังกายช่วยให้ร่างกายขยับและยืดหยุ่น ช่วยจดจ่ออยู่กับลมหายใจเข้าออกด้วยครับ มันดีมากๆ เมื่อร่างกายสดชื่น ช่วยให้ความคิดไม่ทึบตัน เขียนไม่ออกไปเสียเหงื่อว่างั้น

3. วันไหนเขียนไม่ออกจริงๆ ไม่ควรดันทุรัง (ต่างกับการผลักดันขีดจำกัดของตัวเองอยู่ ในกรณีผลักดันขีดจำกัดของตัวเองคือมีแรงที่จะเขียนและรู้ตัวว่าจะไปได้ไกลกว่าเดิม ซึ่งต่างจากการเขียนไม่ออก) ผมหันไปทำกิจกรรมอย่างอื่น เช่น วาดรูป ฝึกมือฝึกเส้น ฝึกถ่ายทอดความเข้าใจทางสายตาลงมาให้เชื่องมือผ่านการดรออิ้ง

4. ออกไปเดินเล่นข้างนอกครับ เดินไปเรื่อยๆ ริมทางเท้า ฟังเสียงต่างๆ รอบกาย ดูผู้คน บทสนทนา คำพูดที่ได้ยิน ความไม่คุ้นเคยแบบธรรมดาสามัญในชีวิตประจำวันนี้ ช่วยให้เราผ่อนเวลากับการหมกมุ่นกับโลกส่วนตัวที่ครอบเราไว้ระหว่างเขียนหนังสือ ฟังเสียงโลกรอบข้าง โลกของคนอื่นบ้าง และหลายครั้งเราได้เรื่องราวที่ดี และมีชีวิตมาใส่ไว้ในงานเขียนเสมอ ทั้งอย่างบังเอิญ และไม่ตั้งใจ จากการเดินออกไปข้างนอก

5. อ่านหนังสือครับ เขียนเรื่องราวของตัวเองไม่ออกก็อ่านเรื่องราวของคนอื่นแทน