แอลิซ มันโร แม่บ้านผู้กลายเป็น “เจ้าแห่งวงการเรื่องสั้น”

สมัยเลี้ยงลูกที่ยังเล็ก แอลิซ มันโร ต้องนั่งคิดพล็อตที่จะเขียนขณะกล่อมลูกนอนกลางวัน ทำกับข้าว พับผ้า ทำงานบ้าน และสนทนากับเพื่อนบ้านที่หมั่นมาเยี่ยมเยือน เมื่อต้องรีบเร่งเขียนโดยเจียดเวลาส่วนตัวที่มีอยู่น้อยนิดในแต่ละวัน เธอจึงเลือกเล่าเรื่องราวในหัวออกมาในรูปของเรื่องสั้น

มันโร เคยสารภาพว่าตอนที่ได้รับหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มแรกในชีวิตที่สำนักพิมพ์ส่งมาให้ เธอเอาไปซุกไว้ในตู้อยู่หลายวันเพราะไม่กล้าเปิดอ่าน จนคืนหนึ่งลองตัดใจเอาออกมาอ่าน แล้วก็พบว่ามันไม่ได้แย่เหมือนที่คิดไว้นี่นา

หนังสือเล่มนั้นคือ “Dance of the Happy Shades” ซึ่งเป็นงานเล่มแรกของเธอที่ใช้เวลาเขียนนานกว่าสิบปี เริ่มตั้งแต่เธออายุ 21 ปี จนมาตีพิมพ์ตอนเธออายุ 37 ปี เมื่อผลงานเล่มแรกได้รับการตีพิมพ์และคว้ารางวัล Govenor General สาขานวนิยายในปี 1968  หนังสือพิมพ์ในแคนาดาพาดหัวข่าวถึงมันโรว่า “แม่บ้านหาเวลาให้ตัวเองเขียนเรื่องสั้น” แม่บ้านชาวแคนาดาคนนี้ที่ใช้ชีวิตกว่าหกสิบปีในการเขียนเรื่องสั้น มีผลงานออกมาสม่ำเสมอรวมแล้วกว่าสิบเล่ม และได้รางวัลที่มาจากการเขียนถึง 15 รางวัล หนึ่งในนั้นคือรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เมื่อปี 2013

มันโรเคยให้สัมภาษณ์ไว้ครั้งหนึ่งว่าเมื่อไหร่ที่เธอจากโลกไป ให้เผาต้นฉบับหรือร่างงานเขียนที่ยังไม่เสร็จทิ้งให้หมด และเคยเปรยๆ ไว้เมื่อปี 2006 ว่าจะเลิกเขียนหนังสือแล้ว แต่ในปี 2012 เธอก็มีผลงานเขียนเล่มที่ 14 ออกมาในชื่อ “Dear Life” หลังจากได้รับรางวัลโนเบล เธอประกาศจริงจังอีกครั้งว่าจะวางปากกา

10 กรกฎาคม 2017 แอลิซ มันโร แม่บ้านผู้กลายเป็น “เจ้าแห่งวงการเรื่องสั้น” มีอายุ 86 ปีบริบูรณ์ ภาวนาให้คุณย่ามันโรเปลี่ยนใจกลับจับปากกาอีกครั้งและอยู่กับเราไปนานๆ กันเถอะ

“สุดชีวิต” Dear Life by Alice Munro (สำนักพิมพ์บทจร)