“อันดันเต” พ่อและลูกชายในเรื่องสั้นของทาโบล

ทาโบล เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า “ผมไม่ชอบเวลามีใครบอกว่าผมแก่แล้ว เพราะใจผมยังรู้สึกเหมือนอายุ 18 อยู่เลย”

ทาโบลตอนอายุ 18 ปี เป็นวัยรุ่นที่สับสนและเปลี่ยวเหงา ส่วนหนึ่งอาจเพราะเขากำลังอยู่ในช่วงค้นหาตัวเอง และส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะถูกบังคับให้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบ เขาอยากเรียนต่อด้านดนตรี แต่พ่อไม่สนับสนุนและอยากให้เรียนต่อด้านกฎหมาย
ความอ้างว้างและโดดเดี่ยวตลอดช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นเรื่องสั้นสิบเรื่องซึ่งรวมอยู่ในหนังสือ “Pieces of You”

 

Illustration by Phetladda

 

ลองอ่าน “อันดันเต” เรื่องสั้นเรื่องแรกที่เล่าถึงความสัมพันธ์อันเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างพ่อผู้เป็นนักเปียโนชื่อดังกับลูกชาย —ลูกชายถูกบังคับให้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยดนตรี และจำต้องเดินตามรอยเท้านั้น เมื่อพ่อป่วยหนักและเริ่มพูดคุยไม่รู้เรื่อง ชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่เรียนมาช่างไร้ค่า ไม่ใช่ความรู้ที่สามารถช่วยคนในครอบครัวได้ เขาพยายามวิ่งหนีเปียโนและเสียงดนตรี วิ่งหนีสิ่งที่ยิ่งตอกย้ำให้หวนคิดถึงอดีตที่เคยมีความสุข ภาพของเขาในวัยสามขวบหัดเดินตามเสียงเปียโนของพ่อ เพลงที่พ่อเล่นเปียโนให้ฟังตอนวันเกิดอายุครบสิบสามปี

และในวันที่พ่อซึ่งป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ถามซ้ำๆ ว่าเทปที่เปิดอยู่กำลังเล่นเพลงอะไร คำถามนั้นทำให้เขาคิดได้ว่าความทรงจำของพ่ออยู่ในเสียงเพลง ทั้งสองคนผูกพันกันด้วยเสียงเปียโน

เรื่องสั้นเรื่องนี้คล้ายจะสื่อถึงความไม่ลงรอยกันระหว่างทาโบลและพ่อ แต่ท้ายที่สุดต่อให้ขัดแย้งกันมากแค่ไหน ในวันที่ใครคนหนึ่งล้ม อีกคนก็พร้อมจะเข้าไปช่วยเหลือ เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วทำไมเราต้องขังตัวเองอยู่ในช่วงเวลาที่เจ็บปวด และให้ความสุขเป็นเพียงความทรงจำในอดีต

ทาโบลในตอนนี้เป็นคุณพ่อแล้ว มีลูกสาวที่น่ารักหนึ่งคน เขาตั้งใจว่าจะเป็นพ่อที่เข้มแข็ง อ่อนโยน และเข้าใจลูกเสมอ

 

PIECES OF YOU เศษเสี้ยวของเธอ 당신의 조각들 —Tablo (สนพ. Chaichai Books)