‘มาร์โค มิสซีรอลี’ ชายผู้เก็บความหมกมุ่นมาเขียนเป็นนิยาย

แรงบันดาลใจในการเขียนนิยายของมาร์โค มิสซีรอลี มักจะผลุบๆ โผล่ๆ มาเอง อย่างเรื่อง “สำนึกของช้าง” เขานำไอเดียที่คิดขึ้นได้จากสองโอกาสมารวมเป็นนิยายเรื่องนี้

ไอเดียแรกมาจากความหมกมุ่นส่วนตัวของเขาเองที่ชอบเก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตของคนอื่น โดยเฉพาะที่อยู่อาศัย เวลาคุณไปบ้านคนอื่นชอบแอบมองไปรอบๆ เหมือนกันไหม รูปที่แขวนบนผนัง ของตกแต่งที่วางบนชั้นหนังสือ ของกระจุกกระจิกที่วางบนโต๊ะรับแขก ข้าวของเครื่องใช้ในห้องน้ำ มิสซีรอลีไม่ได้ชอบความสวยงามในบ้านของคนอื่นหรอก แต่เขารู้สึกหลงใหลความมีชีวิตชีวาลอยอ้อยอิ่งอยู่ในบรรยากาศ

ที่ประเทศอิตาลี คนดูแลอพาร์ทเมนต์จะมีกุญแจสำรองของห้องพักทุกห้อง ลองจินตนาการดูสิ ถ้าเราเป็นคนถือกุญแจเหล่านั้น จะอยากลองเเอบไขเข้าห้องใครสักไหม ไม่ใช่เข้าไปขโมยของอะไรอย่างนั้นนะ แค่เข้าไปดูว่าเขาอยู่กันยังไง ‘มิสซีรอลี’ อยากทำอะไรแบบนั้นแหละ เขาเลยเก็บความอยากนี้มาเป็นจุดตั้งต้นในการเขียนนิยาย

ส่วนไอเดียที่สองได้มาตอนที่พ่อของเขาบอกว่า อยากจะลองสะกดรอยตามลูกชายไปดูว่าแต่ละวันเขาทำอะไรบ้าง และอยากจะได้ความช่วยเหลือจากพ่อบ้างหรือเปล่า เขาก็เลยได้โครงเรื่องของนิยายแล้วว่าเป็นเรื่องของพ่อที่คอยตามดูลูกอยู่ห่างๆ

ครั้งหนึ่งมิสซีรอลีเคยถูกถามว่าเขาได้เเรงบันดาลใจในการเขียนจากอะไร เขาตอบว่า “มันมาของมันเอง ได้แต่หวังว่าจะมีของมาเรื่อยๆ”