‘วินเซนต์ แวน โก๊ะ’ จิตกรยอดนักอ่าน

ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่าเพจที่รวบรวมข้อความดีๆ ประโยคสั้นๆ แต่อ่านแล้วกินใจ มักจะยก Quote ของแวนโก๊ะมาลง แต่ก่อนฉันรู้จักวินเซนต์ แวน โก๊ะ ในฐานะจิตรกรที่มีชื่อเสียง ภาพดอกทานตะวันสีเหลืองอร่าม ภาพท้องฟ้ายามกลางคืนที่เมฆม้วนตัวเหมือนกำลังเต้นระบำ หรือภาพเหมือนของตัวเองที่เขาวาดเอง

แต่ฉันเพิ่งมารู้ว่าเขาก็เป็นหนอนหนังสือ ที่อ่านหนังสือเยอะมาก ส่วนใหญ่จะเป็นวรรณกรรมและหนังสือประวัติศาสตร์ เขาชื่นชอบสไตล์งานเขียนที่เล่าเรื่องไม่ซับซ้อน ตัวละครมีความเป็นขบถ

ที่จริงแวนโก๊ะรักการอ่านมาตั้งแต่ยังเล็ก เขามักได้หนังสือเป็นของขวัญอยู่เสมอ ตอนเป็นวัยรุ่นที่ยังไม่มีชื่อเสียง เขาใช้เวลากับการอ่านหนังสือมากกว่าการวาดรูปเสียอีก และมีช่วงหนึ่งเขาเคยทำงานร้านหนังสือด้วยนะ แต่มีคนบอกว่าเขามักจะอู้งานไปนั่งแปลไบเบิ้ลเป็นภาษาต่างๆ เสียมากกว่า

นักเขียนที่เขาชอบมากมีทั้ง แฮเรียต บีชเช่อร์ สโตว์, ชาร์ลส์ ดิกเกนส์, บัลซัค และวิกเตอร์ ฮูโก้ แวนโก๊ะชื่นชมงานของดิกเกนส์มากเป็นพิเศษ ถึงขนาดมีหนังสือของดิกเกนส์ฉบับภาษาฝรั่งเศสครบแทบทุกเล่ม สำหรับเขา งานเขียนของดิกเกนส์มีความเป็นศิลปะสูงมาก

นอกจากชอบอ่านหนังสือแล้ว เขายังชอบเขียนจดหมายเล่าถึงสิ่งที่กำลังอ่านหรือแนะนำหนังสือที่ตัวเองชอบให้คนอื่นอ่านด้วย อย่างในจดหมายที่เขียนโต้ตอบกับธีโอ น้องชาย (รวมเป็นเล่มในชื่อว่า “ธีโอ น้องรัก : จดหมายจากวินเซนต์ แวนโกะ”) มักจะเต็มไปด้วยข้อความจากหนังสือ หรือวิจารณ์ผลงานของนักเขียนเหล่านั้น หรือในจดหมายที่เขียนหา วิล น้องสาวคนเล็กที่สนิทกัน แวนโก๊ะมักจะเล่าถึงหนังสืออย่างสนุกสนาน เช่น ครั้งนึงเขาเล่าให้เธอฟังว่าเพิ่งอ่าน “Uncle Tom’s Cabin” อย่างละเอียดซ้ำอีกครั้ง เพราะรู้มาว่าแฮเรียต บีชเช่อร์ สโตว์ เขียนเรื่องนี้ตอนกำลังต้มซุปให้ลูกๆ

หนังสือที่อ่านในแต่ละช่วงวัยคือสิ่งที่สะท้อนชีวิตของแวนโก๊ะในตอนนั้นได้เลย อย่างตอนที่เขาวางแผนว่าจะตามรอยพ่อไปเป็นนักบวช เขาก็อ่านแต่หนังสือเกี่ยวกับศาสนา หรือตอนที่เขาย้ายไปอยู่ปารีส ก็อ่านเเต่นิยายฝรั่งเศส

หนังสือที่เรายกมาพูดถึงนี้เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นนะ พอรู้ว่าแวนโก๊ะรักการอ่าน เรายิ่งรู้สึกว่างานของเขามีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก รีบจดลิสต์ #แวนโก๊ะอ่าน แล้วไปหามาอ่านบ้างดีกว่า