“(ช่วยอ่านสักนิด) นิยายวรรณกรรม” ที่อยากให้คุณ (ทดลอง) อ่าน

เขาแทนตัวเองด้วยบุรุษท่ีสาม เซลิม ฮาโคเปียนเขียนหนังสือเล่มหน่ึง จดหมายขึ้นต้นแบบนี้ ด้วยบุรุษท่ีสาม เหมือนซีซาร์เคยเขียนถึงตัวเอง เป็นบุรุษที่สาม เซลิม ฮาโคเปียน เขียนหนังสือเล่มหนึ่ง เวลาผ่านมาไม่ถึงห้าปี จดหมายฉบับนี้โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เป็นอีเมลส่งมาถึงผม ทุกวันน้ีผมยังคิดถึงผลท่ีตามมาจากจดหมายฉบับแรกนี้ อย่างเช่น จะเกิดอะไรขึ้นหากผมไม่ตอบจดหมายฉบับนี้ เซลิม ฮาโคเปียน เขียนหนังสือ เล่มหน่ึง ทำไมต้องเป็นผมที่เขาอยากบอกว่าเขาเขียนหนังสือ และทำไมต้องเป็นผมที่ตอบสนองคำบอกเล่าเช่นนั้น เซลิม ฮาโคเปียนเขียนหนังสือ เล่มหนึ่ง แล้วเขาก็เว้นเล็กน้อย เว้นวรรคสองสามบรรทัด… และเสริมว่า เขาอยากซงบางอย่างให้คุณ

ผมรีบตอบไปในทันทีว่า กรุณาอย่าส่งอะไรมา ไม่ว่าเขาคิดจะส่งอะไรมาก็ตาม ผมบอกว่ามีงานกองท่วมโต๊ะเป็นภูเขาแล้ว ดังนั้น กรุณาอย่าส่งอะไรมา ผมตอบเขาไปอย่างนั้น ตอนนี้ผมเพิ่งสังเกตวิธีสะกดคำว่า ซง แค่วิธีสะกดคำก็ทำเอาผมแขยงแล้ว เขาอยากส่งอะไรมา ฟังดูยุ่งยาก พิลึก และเป็นภาระ ผมจึงตอบไปว่า กรุณาอย่าส่งอะไรมา ไม่ว่าเขาจะอยากส่งอะไรมาและสะกดแบบไหน กรุณาอย่าส่งมา

หลังจากนั้นผมพบว่ามีไฟล์แนบมาในอีเมลของเขา แสดงว่าคำถามที่ว่าขออนุญาตส่งบางอย่างมาให้ผมได้หรือไม่นั้นไม่มีผลตั้งแต่แรกแล้ว เขาส่งมา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ส่งมาอยู่ดี สิ่งที่ส่งมาอยู่ในคอมพิวเตอร์ของผมตั้งนานแล้ว ก่อนผมจะได้เห็นคำถามของเขาหรือสนใจมันเสียอีก เขาส่งมา

เขาส่งประวัติย่อมาราวกับอยากจะบอกเป็นนัยว่า เห็นไหม แค่ ประวัติย่อเอง เขาเกิดในนามังกัน อุซเบกิสถาน ครอบครัวอพยพมาอยู่ ปากีสถาน ย้ายจากท่ีนั่นมาอยู่อียิปต์ นับถือลัทธิคอพติก ก่อนหน้านั้น นับถือศาสนาอื่น เขาเป็นอาสาสมัครพลเรือน เดินทางไปจีนครั้งแรก เดินทางไปจีนครั้งที่สอง เป็นครูสอนขี่อูฐ ไกด์นำเที่ยวพีระมิด ครูสอนดำน้ำ ย้ายมาเยอรมนี เคยพบแกร์ฮาร์ด ชเรอเดอร์ เป็นพ่อครัวบนเรือ ล่องแม่น้ำ ศึกษามหาวิทยาลัยด้านไบแซนไทน์และอียิปต์วิทยา

ประวัติย่อน้ีดูเหมือนนิยายผจญภัยเสียจริง ผมตอบเขาไปเพื่อจะได้มีอะไรตอบ เพราะเขาคงอยากให้ประวัติตนเองถูกมองเหมือนนิยายผจญภัย ประวัติย่อท่ีเหมือนการตะโกนบอกว่า ดู-นี่-สิ ท่ีปฏิเสธไม่ได้ ฉันอยู่นี่ นี่คือฉัน

เขาขอบคุณ เซลิม ฮาโคเปียนขอขอบคุณ เขาขอบคุณ ที่ผมตอบ แม้ว่าผมจะตอบไปห้วนสั้นเพียงใด เขาถามว่าผมจะเซ็นหนังสือให้เขาหน่อยได้หรือไม่ เขาหมายถึงหนังสือของผมที่เขาซื้อเองและอ่านแล้ว และอยากอ่านอีกรอบ ทันทีที่ผมเซ็นแล้ว เขาส่งหนังสือมาให้ผมทางไปรษณีย์ หนังสือของผมซึ่งเขาทำเครี่องหมายว่าผมควรเซ็นให้เขาตรง ไหนดีท่ีสุด ผมจึงเซ็น แด่ เซลิม ฮาโคเปียน ด้วยความปรารถนาดี ผมใส่หนังสือในซองและเอาไปส่งไปรษณีย์

เขาพรั่งพรูคำขอบคุณแทบจะล้นเหลือ ด้วยอีเมลเป็นพรวนและโปสการ์ดใบเขื่องท่ีเขาส่งมาให้ผม ขอบคุณ! โทรศัพท์ดังหลายคร้ัง บนหน้าจอมักเป็นเบอร์เดิมเสมอ เบอร์เดียวกับที่เขาเขียนบนโปสการ์ดถึงผม เพื่อจะได้โทร.หาเขาได้ เขาไม่พูดกับเครื่องตอบรับทันที เขาจะหายใจเข้า หายใจออก หรือไม่ก็รอ จนกว่าผมอาจจะยอมรับสายหรือจนกว่าเขาจะวางไปเองในที่สุด สายที่วางไปอย่างยากเย็นบ่งบอกถึงความผิดหวังและคำถามว่าผมไม่อยากคุยกับเขาหรือ เขาอยากคุยกับผมมาก เกี่ยวกับหนังสือของผมและเรื่องอื่นๆ อย่างน้อยวิธีการวางหูโทรศัพท์ของเขาก็สื่อเช่นนี้

ผมอธิบายทางอีเมลว่าผมยุ่งมาก เพราะเดี๋ยวจะต้องเดินทางไปงานชุมนุมนักเขียน แล้วเดินสายโปรโมตหนังสืออีก

เดินสายหรือ ใช่ เดินสายโปรโมต คราวนี้เขาเขียนอีเมลหาผม เว้นระยะเท่ากัน และถามผมถึงเรื่องน้ัน เดินสายเป็นยังไงบ้าง หรือ หวังว่าการเดินสายจะเป็นไปด้วยดี ผมไม่ตอบและหากจะตอบบ้างหลังจากที่เขาเขียนมาหลายฉบับ ผมจะอธิบายว่าอีกไม่นานต้องไปเดินสายอีกแล้ว เดินสายแล้วก็เดินสาย เดินสายโปรโมตการเดินสาย หรือเดินสายซ้อนการเดินสาย

แล้วผมก็ได้ยินเสียง ผมกำลังซื้อของอยู่ในเมืองและได้ยินเสียงคนเรียก คุณนะเขียน! ผมรีบเดินต่อเหมือนตัวเองไม่ข้องเก่ียวอะไรกับ เสียงนั้น และคำว่านักเขียน…

คุณนะเขียน!

“(ช่วยอ่านสักนิด) นิยายวรรณกรรม” วรรณกรรม (แปล) ร่วมสมัยจากเยอรมนี โดย โยอาคิม เซลเทอร์ (เจนจิรา เสรีโยธิน แปล, พิมพ์ครั้งที่ 1 — กันยายน 2560, สนพ. Bookmoby Press)