คาร์สัน แม็กคัลเลอร์ส “นักเขียนผู้ว้าเหว่”

คาร์สัน แม็กคัลเลอร์ส ถามรีฟส์ สามีผู้ทำหน้าที่เป็น “นักอ่านคนแรก” ของเธอ เมื่อตอนที่เขียน “หัวใจคือนักล่าผู้ว้าเหว่” จบ ว่าคิดยังไง รีฟส์นั่งเงียบนานมาก แล้วก็พูดขึ้นว่า “ไม่ เรื่องนี้ไม่ดี เรื่องนี้เยี่ยมมาก”

The Heart is a Lonely Hunter ในชื่อไทยว่า “หัวใจคือนักล่าผู้ว้าเหว่” เป็นนิยายเล่มแรกของคาร์สัน แม็กคัลเลอร์ส ในวัย 23 ปี เธอใช้เวลาเขียนหนึ่งปี ตลอดเวลาที่เขียน เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงให้ตัวละครแต่ละตัวพูดคุยแต่กับตัวละครที่เป็นแกนกลาง กระทั่งวันหนึ่งระหว่างเดินข้ามถนน เธอก็นึกขึ้นได้ว่า ที่ให้ตัวละครทุกตัวพูดกับซิงเกอร์ซึ่งเป็นตัวละครแกนกลางนั้น เพราะเขาเป็นคนหูหนวก… “แล้วเรื่องทั้งหมดก็ลงตัว”

เมื่อหนังสือเล่มนี้ออกวางขาย มันกลายเป็นงานมาสเตอร์พีซทำให้แม็กคัลเลอร์สโด่งดังทันที และหนังสือก็ถูกจัดให้เป็น 1 ในหนังสือที่ดีที่สุดของยุค 40 ซึ่งเป็นยุคเดียวกับที่คนอ่านได้รู้จัก เจ้าชายน้อย (อองตวน เดอ แซงเตก ซูเปรี) 1984 (จอร์จ ออร์เวลล์) และ คนนอก (อัลแบร์ กามูส์)

ระหว่างผลิตงานเขียน แม็กคัลเลอร์ส ใช้วิธี “ดูดหนักและดื่มจัด” เธอดูดบุหรี่วันละ 3 ซอง และเริ่มต้นเขียนหนังสือทุกเช้าด้วยการรินเบียร์ไว้ตรงหน้า 1 แก้ว ก่อนนั่งลงที่เครื่องพิมพ์ดีดเพื่อประกาศว่าชั่วโมงแห่งการทำงานกำลังจะเริ่มแล้ว

ตลอดวัน เธอดื่มชาผสมเหล้าเชอร์รี่ สลับกับกาแฟเหยาะบรั่นดี และหากวันไหนอากาศหนาวจัด ไม่มีฟืนเหลืออยู่ในเตาผิง เธอจะทำให้ร่างกายอุ่นด้วยการดื่มวิสกี้สองชอต และจบวันทำงานด้วยมาร์ตินี่ ก่อนจะแต่งตัวออกไปงานปาร์ตี้ และดื่มสารพัดเหล้าที่มีให้ในงาน คลานกลับขึ้นเตียงด้วยการจิบเบียร์เพื่ออำลาวัน และตื่นเช้าเข้าสู่วงจรของการทำงานอีกครั้งโดยนั่งลงหน้าเครื่องพิมพ์ดีดพร้อมเบียร์

ขณะที่ชีวิตการงานรุ่งโรจน์ ชีวิตรักของเธอกับรีฟส์กลับลุ่มๆ ดอนๆ ด้วยสุขภาพที่ไม่แข็งแรงของเธอ ทำให้ความรักของทั้งคู่ไปไม่รอด ทั้งสองหย่ากัน และกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ก่อนที่รีฟส์จะตัดสินใจฆ่าตัวตาย ว่ากันว่าเขาชวนเธอให้ตายไปพร้อมกัน แต่เธอทำไม่ได้

แม็กคัลเลอร์สนิยามชีวิตของเธอและความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสามีสุดที่รักด้วยประโยคสั้นๆ ว่า “I worked hard and loved hard”

19 กุมภาพันธ์ 2017 ครบรอบวันเกิด 100 ปี ของเธอ ขอดื่มให้ “คาร์สัน แม็กคัลเลอร์ส นักเขียนผู้ว้าเหว่”