คนที่ทำให้โลกรู้จัก ‘วิลเลียม โฟล์คเนอร์’ ในฐานะนักเขียน

เมื่อไหร่ที่คุณได้ชื่อว่าเป็นนักเขียน คำถามหนึ่งที่ต้องตอบคือ “ทำไมถึงมาเขียนหนังสือ” หรือ “เริ่มรู้ว่าตัวเองชอบเขียนหนังสือเมื่อไหร่”

วิลเลียม โฟล์คเนอร์ นักเขียนรางวัลพูลิตเซอร์และโนเบลชาวอเมริกันได้ยินคำถามคลาสสิกข้อนี้ในชั้นเรียนที่ว่าด้วยวิชาการเขียน ซึ่งเขาได้รับเชิญให้ไปตอบคำถามนักศึกษาในชั้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปี 1957

เขาเล่าว่าเริ่มเขียนหนังสือจากการทดลองเขียนบทกวีเมื่อตอนเป็นวัยรุ่น แต่ก็พบว่างานบทกวีของตัวเองมันห่วยสิ้นดี จนทนอ่านไม่ไหว เลยเลิกความคิดที่จะเขียนหนังสือไป พออายุยี่สิบต้นๆ ไปใช้ชีวิตที่เมืองนิวออร์ลีนส์อยู่กับพวกลักลอบค้าเหล้าเถื่อน ช่วงเวลานั้นเองที่เขาได้รู้จักกับเชอร์วูด แอนเดอร์สัน นักเขียนเรื่องสั้นชื่อดัง (มีผลงานของเขาแปลเป็นไทยโดยสำนักพิมพ์สมมติ ชื่อว่า “เรื่องเล่าชาววิกล”)

 

 

โฟล์คเนอร์เล่าให้นักศึกษาในชั้นเรียนฟังว่าเขาถูกชะตากับแอนเดอร์สันอย่างมาก ใช้เวลาตอนเย็นด้วยกันไปเดินเล่นและดื่มจนถึงตีหนึ่งตีสองแทบทุกคืน โดยแอนเดอร์สันจะเป็นฝ่ายพูดและโฟล์คเนอร์เป็นคนฟัง ตื่นเช้ามาแอนเดอร์สันก็จะหายไปทำงานเขียน แล้วตกเย็นก็จะออกมาเจอกันเพื่อพูดคุยสังสรรค์กับเขา เป็นอย่างนี้ทุกวัน

เมื่อโฟล์คเนอร์เห็นชีวิตของแอนเดอร์สัน เขาเริ่มรู้สึกว่า “เออ…วงจรชีวิตนักเขียนนี่น่าสนใจดี” นั่นคือจุดที่ทำให้อยากลองเขียนอะไรบ้างอย่างจริงจัง เขาจึงปิดประตูเงียบและลงมือเขียน แล้วก็พบว่าการเขียนหนังสือมันช่างสนุกอะไรอย่างนี้นะ เขาเพลินกับการเขียนจนไม่ได้ออกไปพบปะพูดคุยกับแอนเดอร์สันเหมือนเคย

เมื่อแอนเดอร์สันรู้ข่าวว่าที่เพื่อนหายหน้าไปก็เพราะกำลังเขียนหนังสือโดยไม่ยอมให้ใครอ่าน เพราะความตั้งใจแรกของโฟล์คเนอร์คือเขาเขียนไว้เพื่ออ่านเองคนเดียว แอนเดอร์สันจึงยื่นข้อเสนอว่า ถ้าไม่ให้อ่านเขาจะบอกสำนักพิมพ์ให้เอาไปพิมพ์

นี่แหละ เรื่องเล่าของการเป็นนักเขียนอย่างจริงจังจากปากของวิลเลียม โฟล์คเนอร์ ซึ่งเกิดวันที่ 25 กันยายน ปีนี้ 2017 เป็นวันครบรอบวันเกิดปีที่ 120 ของเขา และถ้าไม่ได้เชอร์วูด แอนเดอร์สัน โลกอาจไม่ได้รู้จักกับวิลเลียม โฟล์คเนอร์ในฐานะนักเขียน